RSS Feed

WERKEN MET DE TALENTENARCHIPEL IN HET BUITENGEWOON ONDERWIJS?!

Reageren uitgeschakeld

oktober 25, 2013 by admin

Verslag van een leerkracht naar aanleiding van een vorming over de talentenarchipel
Na een intensieve maar leerrijke bijscholing keerde ik met een schat aan informatie en bruisend van de ideeën terug naar mijn klas. Ik herwerkte in het weekend nog een aantal zaken zodat ze echt op maat waren van mijn ‘bijzondere’ leerlingen en ging maandag meteen met hen aan de slag.
Talentenarchipel verkennen, eilanden benoemen en bespreken, het liep als een trein.
Iedereen koos zijn starteiland, groepjes werden gevormd en iedereen ging aan het werk met de woordspin. Het gonsde van de ideeën, het ene al fantastischer dan het andere. Als juf fladderde ik van het ene groepje naar het andere, bluste kleine brandjes, stuurde bij als de realiteitszin uit het oog verloren werd, maar genoot vooral van het enthousiasme. Ik was blij dat mijn kinderen even enthousiast waren als ik.
Jammer genoeg duren mooie liedjes niet lang… Na enkele minuten kreeg één van mijn mannen het op zijn heupen. Hij begon de hele achtergrond in het belachelijke te trekken en kreeg, voor ik kon ingrijpen, een aantal kopstukken mee. Op 1-2-3 draaide de positieve sfeer om in een negatieve nachtmerrie. “Ik ben vooral goed in lui zijn, kan je op sameneiland dan samen de boel op stelten zetten want daar ben ik goed in…”
De sfeer keren lukte niet meer, dus heb ik het hele ‘archipelgedoe’ (zoals mijn klas het noemde op dat moment) opgedoekt en ben met mijn kinderen in de kring gaan zitten. In het gesprek dat daarop volgde kwamen vooral de negatieve opmerkingen naar boven die ze in de loop van hun schoolcarrière hadden gekregen. Bij sommigen zelfs nog van in de kleuterklas. Ik vond het belangrijk om naar ze te luisteren en hun de kans te geven alles te zeggen wat op hun lever lag.
De dag nadien pikte ik hier terug op in. Ik liet elk kind individueel opschrijven wat voor hen de opmerking was die hen het meest geraakt had en ook wie die opmerking maakte. Ze moesten de uitspraak zo positief mogelijk verwoorden en het woord ‘niet’ of ‘geen’ liefst niet gebruiken. Nadien kwamen we weer in de kring. Iedereen die wilde mocht vertellen wat er op zijn briefje stond. We benoemden deze uitspraken als ‘negatieve talenten’.
Een greep uit onze negatieve talenten: jij bent goed in de klas op stelten zetten, jij bent de meest onbeleefde kerel die ik ken, je bent de grootste pestkop van de school, zelfs een Chinees kan jouw handschrift niet lezen, als luilak ben je zeker geslaagd, jij kan je overal uitpraten maar je zit ook overal tussen…
Opnieuw haalde ik er de talentenarchipel bij. Elk negatief talent werd op een eiland geplaatst. Dat werd het eiland van die leerling. De opdracht werd ook bijgesteld: bewijs dat je met je negatieve talent ook goede dingen kan doen. Ze waren eerst heel afwachtend, terughoudend en niet echt enthousiast, maar met een duwtje hier en daar en vooral heel veel interactie tussen de leerlingen onderling kwam er toch schot in de zaak.
Er werd nagedacht, samengewerkt, het stoomde en het kraakte in mijn klas. De ene wilde zijn negatieve talent in de verf zetten, de andere wilde het weerleggen. De positieve sfeer was er weer en het werd ‘wij’ tegen ‘de negatieve talenten’.
Tegen het einde van de week hadden al mijn leerlingen een opdracht gekozen én uitgevoerd. Zonder zonnebril kon je in mijn klas niet meer binnen, want ze blonken en straalden dat het geen naam had.
Ik vond dat ik dit niet zo kon laten eindigen, dus hebben we samen beslist dat elk van de kinderen een brief ging schrijven naar de persoon die ooit die opmerking maakte tegen hem of haar. Er werden duidelijke afspraken gemaakt: het moest een positieve brief worden, geen verwijten of scheldwoorden…
Enkele fragmentjes :
– Beste juf …, misschien weet je niet meer wie ik ben, maar 4 jaar geleden zat ik in je klas. Ik was die jongen van wie je het handschrift niet kon lezen en waarvan je vond dat het op Chinees leek. Ik heb nog veel aan je gedacht en heb geoefend op fijneiland om leesbaarder te werken. Hopelijk kan je deze brief goed lezen. Als verrassing sluit ik je naam bij in Chinese tekens.
– Beste meester…, ik ben er zeker van dat je soms nog wel eens aan mij denkt. Wat hebben we veel ruzie gemaakt! Het ergerde je het meest dat ik altijd een antwoord klaar had. Ik wil je laten weten dat ik vorig jaar in de leerlingenraad zat en dat ik dus soms het woord moest voeren voor een hele hoop andere kinderen achter mij. Dat gaat mij goed af.
– Beste directeur …, je zag mij niet graag komen op de speelplaats want ik zette altijd de boel op stelten. Op mijn nieuwe school doe ik dit ook. Je ziet op de foto’s enkele kinderen uit de jongere klassen die ik de voorbije dagen heb leren steltlopen.
Als juf voelde ik me een aantal keer heel klein, kreeg ik kou bij vele brieven en heb ik verschillende keren met de tranen in mijn ogen gestaan. De brieven zijn op de post gegaan en we zijn toch eigenlijk wel heel benieuwd naar eventuele reacties.
De voorbije week zijn we dan toch gestart met de talentenarchipel zoals ik het in gedachten had, maar met de nadruk op positieve talenten.
Dus ja, we zijn vertrokken, deze keer voor echt…
Juf Greet Herssens – IVIO Salvator